|
Kamila Kasprzak
FANTASMAGORIA
Fantastyczne jarzenie
zatapiam w nieosiągalnym
błękicie twych oczu
przyjacielu...
Nim gwiezdne wojny przeżyć
rzucą nas na pastwę
straconych nadziei
chyba, że w tej walce
spojrzymy ku sobie...
Lecz gdy Bóg nie raczył
dać melanżu jasnowidzenia
byśmy na wspólnej drodze
spotkali się wcześniej...
Pozostaną niespełnione sny
osobnych idei
nieoswojonych dni
dziecięca choroba pragnienia,
która kiedyś przeminie...
I suche noce
bez łez tęsknoty
możliwości sprawdzenia,
czy byliśmy pisani...
***
WIOSNA BEZ ZMIAN NIE PRZEJDZIE
Wiosna to śmierć
odmiennej myśli
przebiśniega biel
splamiona krwią zapatysty,
co na własnej ziemi jest nikim.
Wiosna to samotność
w metropolii traw,
kiedy szukając
podobnych sobie
jesteś jak Marks
w kapitalizmie.
Wiosna to ból
ulotnego istnienia
nieuchwytny świat,
co za szybko ucieka
utopia jutra
z niemożnością spełnienia.
I w końcu wiosna
to jaskółka zmian,
ostatnia nadzieja
na własny czas,
gdy dla gnuśnych chwil
zakrzykniesz – NO PASARAN !
***
MIŁOŚĆ I REWOLUCJA
Przychodzi z wiosennym słońcem
roztapia marazm w sercu
i wodzi głowy gorące
na stratę, na pokuszenie.
Do wiary dolewa chęci
jak pąki pieści nadzieję
i spuszcza emocje z uwięzi,
pogrąża życie w szaleństwie.
Nie baczy na święte prawa
zasady i konwenanse,
gdy liczy się jedna sprawa,
namiętny zryw pięknej szansy.
Bo miłość i rewolucja
z jednego wyrasta korzenia
i jeden ma imperatyw
by byt w utopię zmieniać.
***
JACEK
W kurtce z błękitnego dżinsu
do końca zachował wiarę
w utopijny projekt zdarzeń,
co wciąż naiwnie czeka
na transformację
ludzkiego serca.
W termosie przy sobie
ogrzewał nadzieję,
żeby nie wystygła
gdy znów nowe dzieje
propagandą sukcesu
ludzi zasmucą.
I w zupie rozdanej,
o której niewielu wie,
że była przypadkiem,
równości miarą
wartość szczęścia oblicza,
które zależy przecież... od godnego życia.
***
Lady Batory
W ciemnych komnatach
mrocznych pokojach
przechadza się dama
krwią zbroczona
wiecznej niełaski.
Swym szklistym wzrokiem
nieobecności
za szczęściem wodzi
wyzuta z miłości,
lecz czy okrutna?
W królewskim rodzie
niemiłowana
stracona na wieki
w kamiennych ścianach
zastygłej nicości.
Czarna orchidea
płaszczem koszmaru okryta
skuszona przez mary,
której nikt nie pyta
o prawdę...
***
Deutsche Oper
2 czerwca 1967 roku...
Ulica
to ostateczność.
Brunatny asfalt przeciw brunatnym.
Miejska partyzantka.
Pałki, zapałki, kije.
Pięści, kajdanki, kamienie.
Przemoc z pacyfizmem
wymieszana
bardzo toksycznie.
I czerwona gwiazda
na cokole myśli,
nie-winnej wiary sztandar.
Przeciw hipokryzji
strażników moralności,
tysiącletniej stęchliźnie,
co dziś Szacha gości,
młodych tłum
okrakiem na barykadzie,
krzycząc: nie!
rozpędzony jak bydło,
poznaje czym jest
wolność i krew
w autorytarnym kraju
i ... kulka w łeb.
***
Modlitwa o Woodstock
Zabierz mnie Panie
do rockowej krainy
wytyczonej glanem,
gdzie metal szczęśliwy
pradawne tańczy pogo.
W barwach słonecznika
oka słonecznego,
połyskuje owsiakowa pacyfa.
Zabierz mnie Panie
tam, gdzie moja muzyka
jak radość w karnawale
choć przez 2 dni – porządek świata ucisza.
Ludzie nagle ręce
wyciągają do siebie,
jakby w podzięce
za odwieczne pragnienie – bycia razem.
Zabierz mnie Panie
na te zielone pola,
co zdają się rajem
dokąd myśl swobodna woła.
Najpiękniejszy sen
konstruktywisty
staje się ciałem,
tylko tu się ziści.
***
Punkówka
Garść ćwieków wyrwanych z pieszczochy
dwie krople taniego wina
szczypta trawy co porasta rowy
wokół pól Jarocina.
Uśmiech człowieka z irokezem
do smaku,
chwyt za rękę lub serce
pod sceną brudną od piachu.
Pożywka z ulatującej nuty,
co wzbiła się wysoko
może też wystarczy
by poczuć się błogo.
I do tego jeszcze
świeży głos Kazika
rozlany w butelce
niech fluidy wysyła.
Pozytywne wibracje
trochę jak w reggae
zaczynają fermentację
punkówki, na zimowe wieczory posiedzeń...
***
Mistyk prawdziwy
Otwiera bramę do nieba
i czeka.
Przezroczysty, pochylony,
niewidoczny.
Mądrość skrywa w źrenicach
pokornej kreacji.
Może dziś znowu dotknie
czyjegoś serca,
kontemplując
anielską ikonę
albo Drogę Krzyża...
I zanim zamknie wrota
może jeszcze
klucze zostawi,
swój teatr nieruchomy, Pamięci Sławka Kuczkowskiego – twórcy
nim jak monada zniknie Teatru Wizji i Medytacji Czerwona Główka,
w boskiej Szczelinie... członka gnieźnieńskiej Konfraterni Teatralnej, poety.
***
Wiosna Ulrike
Zamiast po pióro – sięgasz nocą po bombę,
tracisz wiarę w słowo
chwytając za pistolet.
MAJ – rok później pozbywa się już cnoty,
jak muchy padają idee rewolty.
Lecz niespełnione cele buntu
snują się po twojej głowie,
odłamki protestu
znów budują opór
zanurzony we krwi.
Zbyt radykalna stajesz się wiosną,
gdy gnuśny kapitalizm
dusisz lewacką utopią.
Pamiętaj jednak, że przemoc to cierpienie,
Twój traktat śmierci okupiony więzieniem.
Więc pomyśl jeszcze raz...
Inspiracją dla wiersza jest tragiczna postać
Ulrike Meinhof – niemieckiej, lewicowej dziennikarki,
później terrorystki w grupie RAF
(Frakcji Czerwonej Armii), której przemoc przesłoniła idee.
***
Harley metafizyczny
Chwyta za serce
nie licząc lat,
nie pytając skąd jesteś,
po prostu tak
gong silnika
jak pierwsza miłość,
która nie mija...
Stalowa maszyna
bardziej ludzka niż człowiek,
bo wytwarza przyjaźń
scalając zagonione
jednostki we wspólnocie
niematerialnego bytu,
wiatru we włosach.
A za noce w garażu
niesie po szosie,
dodając kurażu
postaci w czarnej skórze,
jakby w podzięce
za symbiozę istnienia
na ścieżkach losu.
***
Wege, albo think tank feministyczny
W ogrodzie wnętrza
fasolka, marchewka, groszek
lodówka najpiękniejsza,
która nie zabija.
Pragnienie harmonii
etycznie zgodnej
przeciw cierpieniu,
więc od bólu wolnej.
Bez kropli krwi
na talerzu istnienia
uświęcone ciało
kobiety-zwierzęcia.
Czekając na schyłek epoki
mięsnego pożądania
brutalnego łowcy
celebruje życie.
***
X Muza
Zamknięta w kadrze mistrzów,
chwiejnym ruchu kamery,
kreując żywy obraz
pozwala wierzyć
w mityczny świat.
Mówi jak pożądać,
lecz nie zdradza czego,
kusicielka w celuloidowej taśmie
co z ekranu kinowego
bezwstydnie łypie okiem.
Zniewalając milionem
fabularnych akrobacji,
kaskadą dialogów
i sposobem narracji,
czaruje ujęciem.
Córa braci Lumiere,
dziś rozchwytywana
najbardziej ze wszystkich Muz,
bliska współczesnym
multimedialna gwiazda.
***
Rośl-inna
Nieroślinnie zakorzeniona
pełzam.
Porzucam osiadłe myślenie
wiodąc żywot kłącza.
Nigdy nie będę drzewem,
które dostojnie
wierzy w dogmaty.
Śliska, wilgotna rewolta,
co drzemie we mnie,
łodygą oplata pień
i podstępnie
liczy słoje
wieloletniej hegemonii
ociosanych idei.
Pogrążona w płynnym ruchu
unieważniam sensy.
Przypadkowo, dowolnie
buduję koncepty,
nowotwory znaczeń
nieustannie
w ciągłej kreacji...
***
Bohema
Alchemia myśli
manifest słów,
metafizyczna siła działania,
co chciałaby znów
odcisnąć serce w betonie.
W burgundowym winie
zatopiona iskra,
lekka jak dym
na wierzch wypływa
i sieje ferment.
A w kolorowych głowach
pokręcone twory,
artystyczne dziwy,
co podczas rozmowy
nasycają sensem.
Niezłomna wiara
motto ekscentryka,
że można ruszyć świat,
zatrzymać chwilę co umyka
przy dusznym stoliku.
I zainfekować tkankę
w organizmie miasta,
nauczyć przechodnia
czym jest abstrakcja
szalonej cyganerii...
***
(mojemu Władcy Snów)
Morfeuszu,
niebo słonecznego dnia
skłoniło się do twych stóp.
Czy to już?
Wyciągasz klucze snów
zatopione w czarnym płaszczu?
Przechodząc przez zimną taflę
nieistnienia
stajesz naprawdę
próbujesz nie płoszyć
mrugnięciem powiek
odsłaniasz orzechowe oczy.
Morfeuszu,
Czy zazdrość i pożądanie
zamieszkały w twej głowie?
I jak zgorzel
trawią umysł z sercem,
kradnąc moc tajemną?
Powiedz jedno słowo,
rozchyl usta pełne
a głos twój dźwięczny
w piersi uwięziony
niech w końcu
od dumy odetchnie.
(inspiracja „Sandman”)
***
Gotycka królowa
Przychodzi nocą ze strzelistego zamku
gdy wilk zawyje
po cichu, po omacku
zbiega po schodach.
Otwiera poskręcaną bramę,
wrota tajemnicy,
przemierza cmentarze
stukając obcasem.
W czarnej sukni fioletu
z cieniem floksa na szyi
oddaje się szaleństwu,
pragnie pożądania.
Pod osłoną mroku
ustawia ołtarze
pali świece i woskiem
smukłe dłonie parzy.
I zanim dzień nastanie
zdąży jeszcze
uwolnić żałobne motyle
obsypane dreszczem.
A potem zwiewnym lokiem
otuli stalowe rumaki
i pogna na oślep
czym prędzej do kochanka...
***
Bez-nadzieja
Smutek jak szpieg,
krąży w szczelinach umysłu
gęstym sitowiem depresji
osacza.
Serce skute łańcuchem zwątpienia,
miłości niedowierza
szamocze się
niewolnik lęku.
Wołam, ale głos
tonie w śniegach
gnuśnej zimy królestwie
furtka zamknięta...
I dni jak sople
kaleczą zimnem,
przeźroczyste
niewidoczne.
Dogasa radości świeca,
knot tli się w agonii
nadzieja umiera
to boli...
A może nie?
Bo ciepło twych rąk
czuję na kilometr
pamiętam przez rok...
***
Październik
Mój październik
dziwnie słoneczny
przychodzi z żółtym liściem.
Przemyka między palcami
bezszelestnie
kołysze cebulami
w wiklinowym koszyku
na wietrze.
Depresje krótkich dni
oddala
za skinięciem ręki
niewerbalną mową ciała.
I w swej bystrości
lustruje oczyma zaorane pola.
To nie jego wina
że przyszedł tak późno...
Choć może lepiej
bo z pogodowej matni wyrywa
zmusza do działania
wiosnę przybliża
rozpędza mgłę wątpliwości.
Mój brązowy październik
późne kochanie
styczniowej miłości.
***
Capoeira anarchistów
Oto czerń
zwarła się, i biel
w odmętach kontrastu.
Ideały wolności
dziś pękata tykwa gości
a nie barykady...
Zaś jej muzyka
balsamem dla niewolnika
wczoraj i dziś...
Salta na trawie
ignorują władzę
szarości...
I nie wchodzą w ramy
papki, którą spożywamy
wyłączając umysł...
Mentalna gimnastyka
serca i umysły przenika
anarchii ładem...
***
Komunikacja m.
Odjechały autobusy,
przegubowce do szczęścia.
Zamruczały silniki,
obite pluszem siedzenia.
Bezimienne przystanki
mają twoją twarz.
Droga jest sucha i czarna –
taką lubią kierowcy.
Pomięty bilet
przepustką do ciebie,
gdy pojazd jedzie
z miejsca A do B.
Pekaesowe firanki
od lat te same,
tylko obrazy za oknem
mają trwałość slajdu.
Pasażerowie z boku,
pewnie się dziwią
skąd w tej jeździe –
tyle uroku.
Osierocony dworzec
czeka na autobusy,
jak my na spotkanie
do następnego przyjazdu...
***
Garażówka
W szorstki beton wsiąkała benzyna
teraz idee...
W ciemnych kątach zawsze się zaczyna
rewolucja serc...
Niewygodna jak punk-rock dla ucha
a jednak ktoś słucha...
Spoiwo ogniw w łańcuchu
muzyka buntu...
Uderzając pieszczochą o ścianę
wykrzycz wreszcie...
Te wszystkie słowa i zdania
które mówisz szeptem...
Szarpnij obłudne struny zakazów
łamiąc tabu...
I ścierając w pył okrągłe farmazony
nie zapomnij jeszcze...
WYJŚCIE Z GARAŻU JEST TYLKO WSTĘPEM...
|
